Erçin SahmaranManşet

Gençler ve beklentiler

Gençlerin katılmadığı, ortak olmadığı, onların düşüncelerinin temsil edilmediği, sadece pankart asan, afiş yapıştıran, devlete girmek dışında hedefi olmayan, nesil ve nesiller ülkeden kopar.

Bugün için düşünelim.
Okulunu bitirmiş, eğitimini almış veya bir iş kolunda uzmanlaşmış, genç bir kadın veya erkek.
Hayata atılırken, devletin hangi olanak veya imkânlarından yararlanabilir, ya da yararlanmalıdır?
Gençler, bu ülkenin, anlayış olarak neresindedir?
Eğitimini bitirmiş, askerlik görevini tamamlamış, bu ülkenin bir genci, bugün bir ev sahibi olabilir mi?
Evi bıraktım, bir araba sahibi olabilir mi?
Bu sorulara, benim gibi “çok zor diye” cevap veriyorsanız, esas sorunu da görüyorsunuz demektir.
Gençlere sadece devlette, kamu kurum ve kuruluşlarında iş vaadi veriyorsanız, aslında onlara kötülük yapıyorsunuz demektir.
Ve kabullenelim, eğitim sistemi sil baştan korkusuzca yenilenmeli.
Eğitimin temeli, kamu olmalı.
Bu temel ve eşitlik bağlamında olması gereken bir haktır.
Herkesin üniversite mezunu olacağı bir sistem, doğru bir sistem değildir.
Sanat ve meslek okulları daha da özendirilmeli, teşvik edilmeli farklı uygulamalarla güçlendirilmelidir.
Meslek okullarından çıkan çocuklara, gençlere, kendi işini yapma kolaylığı, işini yapacak mekândan, yatırımını yapacağı maddi kaynaktan, belli bir süre vergi muafiyetinden, piyasa korumasından, yapılan işin sürdürülebilir olmasına kadar, pek çok konuda yardımcı olacak politikalar uygulanmalıdır.
Evet, ekonomisi güçlü, krizlere karşı hazırlıklı ve dayanıklı, üretimi artıran, üretimde çağı yakalayan, kendi çarkını çevirebilen bir ülke hedef olmalı.
Gençler ülke yönetiminin tam olarak içine alınmalı.
Gençlerle ilgili politikaların içinde, gençler yer almıyorsa, belirlenen kalıplarla şekillendirilmeye çalışılıyorsa ve üretmenin dışına itiliyorsa, ülkenin geleceği göz ardı ediliyor demektir.
Oluşacak politika, ülkenin geleceğini şekillendirecekse, bunun en önemli paydaşı gençlerdir.
Ve onlara yönelik adımlar, onları da katarak, onlarla paylaşarak, onlarla konuşarak atılmalıdır.
Gençlerin katılmadığı, ortak olmadığı, onların düşüncelerinin temsil edilmediği, sadece pankart asan, afiş yapıştıran, devlete girmek dışında hedefi olmayan, nesil ve nesiller ülkeden kopar.
Göç, umutsuzluk, beklentisizlik, hedefsizlik, devlete, ülkeye karşı aidiyet ve inanç kaybı, her türlü olumsuzluğa sebep tüm bu anlattıklarımdır.
Hata ve eksiklikleri uzakta aramayalım.
En başta gençleri anlayan, onlarla ilgili tüm sıkıntıları aşmaya yardımcı olacak politikaları da görmek ve duymak gerek.
Mesele sadece devleti yönetmek değil.
Temellerini sağlamlaştırmak, insanlara gelecek için bir planlama yapmak ve inandırmaktır.

İlgili Makaleler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu