Halkı Birbirine Kırdırdılar… 

Toplumların kırılma anları vardır. O anlar, sadece sokakta yaşananlarla değil, o yaşananların hafızalarda bıraktığı izlerle de tanımlanır. Dün  yaşadıklarımız da tam olarak böyle bir eşiğe işaret ediyor.

Grev hakkını kullanan yurttaşlara biber gazı sıkılması, insanların yerlerde sürüklenmesi, yalnızca bir “güvenlik müdahalesi” olarak açıklanamaz. Bu görüntüler, devlet ile halk arasındaki mesafenin ne kadar açıldığını gösteren sembollere dönüşür. Çünkü burada karşı karşıya gelenler yabancılar değil; aynı mahallenin insanları, aynı hayatın yükünü taşıyan bireylerdir. Polis de halktır, itfaiyeci de, eylemci de. Buna rağmen onları karşı karşıya getiren düzen, aslında en derin kırılmayı yaratandır.

Peki neden?

Sorunun yanıtı, giderek daha fazla hissedilen bir güvensizlikte saklı. Yolsuzluk iddiaları, usulsüzlük tartışmaları, rüşvet söylentileri… Bunlar artık sadece siyasi gündemin başlıkları değil; toplumun gündelik hayatına doğrudan etki eden gerçeklikler. İnsanlar fakirleşirken, geçim derdi büyürken, iktidarın önceliğinin ne olduğu sorusu daha yüksek sesle soruluyor.

Bu noktada mesele yalnızca ekonomik değil; ahlaki bir zemine de kaymış durumda. Çünkü toplum, yönetenlerden sadece hizmet değil, aynı zamanda adalet bekler. Adalet duygusu zedelendiğinde ise geriye yalnızca öfke ve güvensizlik kalır.

Bugün gelinen noktada en tehlikeli eğilimlerden biri de halkın kendi içinde ayrıştırılmasıdır. “Biz” ve “onlar” dili, emeği değersizleştiren, dayanışmayı zayıflatan bir araç haline geliyor. Oysa bir toplumun en büyük gücü, ortak değerler etrafında birleşebilme kapasitesidir. Bu kapasite zayıfladığında, geriye sadece çatışma kalır.

İktidarların en büyük sınavı, gücü nasıl kullandıklarıdır. Gücü korumak adına toplumu germek, farklı kesimleri karşı karşıya getirmek, kısa vadede bir kontrol hissi yaratabilir. Ancak uzun vadede bu, yönetilebilir bir düzen değil; sürdürülemez bir kriz üretir.

Bugün yaşananlar, mevcut siyasi yapının ömrünü tartışmaya açmış durumda. Toplumun geniş kesimlerinde oluşan “artık böyle gitmez” duygusu, herhangi bir siyasi analizden daha güçlü bir göstergedir. Çünkü siyaset, en nihayetinde toplumun rızasıyla ayakta durur. O rıza geri çekildiğinde, geriye sadece zaman meselesi kalır.

Sonuç olarak mesele yalnızca bir hükümetin devam edip etmeyeceği değildir. Asıl mesele, bu toplumun nasıl bir gelecek istediğidir. Daha fazla bölünme mi, yoksa yeniden ortak bir zemin mi?

Bu sorunun cevabı, sadece yönetenlerin değil, aynı zamanda toplumun da vereceği bir karardır. Ancak şu açık: Halkın sesini bastırarak, onu kendi içinde çatıştırarak kalıcı bir düzen kurmak mümkün değildir. Ve belki de en önemli gerçek şudur: Hiçbir iktidar, halkına rağmen sonsuza kadar ayakta kalamaz.