Meclis’in Karar Vermesi Neden Bu Kadar Uzun Sürdü..?

Türkiye Büyük Millet Meclisi 19 Temmuz 2024’teki birleşiminde Kıbrıs konusunda bir tezkereyi görüştü ve onayladı.
İki devletli çözüm modelini destekleyen bu tezkereye TBMM’de bulunan tüm partiler onay verdiler ve oybirliği ile kabul edilmiş oldu.
Hepimiz Türkiye siyasetinin ne kadar çekişmeli ve çetin olduğunu çok iyi biliriz.
En büyük partisinden en küçük partisine kadar siyasi görüşler sonuna kadar savunulur ve tartışılır.
Zaman zaman gerginlikler yükselir hatta ipler kopar.
Ama tüm bu duruma rağmen Kıbrıs konusunda hepsi de uzlaşıp ortak bir metine imza attılar.
Tam da Mutlu Barış Harekatı’nın 50’nci yıldönümü öncesinde böylesi önemli bir metin TBMM tarafından onaylanmış oldu.
Ardından doğal olarak gözler bize, KKTC Cumhuriyet Meclisi’ne çevrildi.
Sıra bizdeydi, bizim de benzer bir meclis kararı almamız lazımdı.
Ama olmadı, almadık.
Alamadık değil, almadık.
Konu bir türlü açılmadı, bir türlü ilk adım atılmadı.
Ama hep söylendi, yapılacağı ifade edildi.
Ama yapılmadı.
Çünkü ortada ciddi bir “oybirliği” sıkıntısı vardı.
TBMM’den oybirliği geçince doğal olarak aynısının bizim mecliste de olması beklentisi doğdu.
Ama bizde ne yazık ki hala nasıl bir çözüm istediğimiz konusunda fikir birliğine varamadığımız için oybirliği yakalamamız mümkün olmuyor.
Annan Planı dönemi çok ciddi bir değişime neden olmuştur.
Ülkemiz sağ siyaseti o günlere kadar izlemiş olduğu “çözümsüzlük çözümdür” modelini terk etmiş ve artık yola bir çözüm modeli ile devam etmiştir.
Bu bir devrimdir.
Ama aynısını sol siyaset yapamamıştır.
Karşı tarafça reddedilen modelde ısrara devam etmişlerdir.
Sağ siyaset kendisini yenilerken sol siyaset eskiye gömülü kalmıştır.
İşte bu nedenle oybirliği olmaz, olmayacak…
Konuyu sadece bir meclis kararı olarak görmemek lazım.
Konu tamamen yaşamımızın tümüne hakim anlayışın yansımasıdır.
Birbirimizle konuşmuyoruz, dinlemiyoruz, bu nedenle de anlaşamıyoruz.
İnatlaşma şeklinde yola ancak bu şekilde devam edebiliyoruz.
Biz de onu yapıyoruz…