Doğu Akdeniz’de Mesajlar Gidip Geliyor…
Doğu Akdeniz’de taşlar bir süredir yerinden oynuyor. İsrail’in Yunanistan ve Güney Kıbrıs’la birlikte “Doğu Akdeniz’in kontrolü bizde” mesajı vermesi, ardından Türkiye’nin Libya ile deniz yetki alanları anlaşmasını yenilemesi… Hepsi zaten yüksek gerilimli bir satranç tahtasının hamleleriydi.
Ancak asıl soru şu: Bu hamlelerin hemen ertesi günü, anlaşmayı yapan askeri heyeti taşıyan uçağın düşmesi gerçekten sadece bir “kaza” mıydı?
Elbette hemen “komplo teorisi” denilebilir. Deniyor da. Ama uluslararası siyasette zamanlama bazen kelimelerden daha yüksek sesle konuşur. Hele ki İsrail’in, basın toplantısında açıkça “Bizi kimse test etmesin” dediği bir dönemde yaşanıyorsa…
Dönüp yakın geçmişe baktığımızda tablo daha da dikkat çekici hale geliyor. Bir zamanlar, Türkiye’nin uyarısıyla elindeki S-300 hava savunma sistemlerini adaya sokamayan Güney Kıbrıs, bugün Amerika’sı, Fransa’sı ve İsrail’iyle Doğu Akdeniz’de adeta bir askeri üsler zincirine dönüşmüş durumda. Ada, silah ve asker deposu haline gelirken, bölgedeki dengeler de sessizce ama köklü biçimde değişiyor.
Bu sırada içeride bambaşka bir söylem hâkim: “Mavi Vatan”, “iki devlet”, “ansızın gelebiliriz”, mehter marşları… Sert, hamasi ve kulağa hoş gelen cümleler. Peki sahadaki gerçek güç dengeleriyle bu söylemler ne kadar örtüşüyor?
Asıl mesele belki de tam burada yatıyor. Doğu Akdeniz’de askeri, diplomatik ve enerji merkezli çok katmanlı bir mücadele yürürken; kamuoyuna sunulan tablo ile masadaki gerçek tablo arasındaki fark giderek açılıyor. Birileri masada sessiz ama kararlı adımlar atarken, birileri meydanlarda yüksek sesle konuşuyor.
Uçak kazası bir tesadüf müydü, yoksa bir mesaj mıydı? Buna kesin cevap vermek zor. Ama şurası kesin: Uluslararası ilişkilerde “tesadüf” kelimesi, çoğu zaman en rahatlatıcı ama en tehlikeli kelimedir.
Ve Doğu Akdeniz’de, kimsenin artık rahatlatılmaya değil, gerçeği tüm çıplaklığıyla görmeye ihtiyacı var.
