Kamu Vicdanı mı, Koltuk Konforu mu?

Güney Kıbrıs’ta patlak veren yolsuzluk iddialarının ardından dikkat çekici bir adım atıldı. Rum Başkanlık Bürosu Müdürü Haralambos Haralambus, hakkında yürüyen yargı süreci sonuçlanmadan görevinden ayrıldı.

Kimse suçlu ilan edilmedi, masumiyet karinesi zedelenmedi. Ancak “kamu vicdanı” denen o görünmez ama etkili mekanizma işletildi.

Dünyanın pek çok demokratik ülkesinde sıkça karşılaştığımız bir tablo bu. Şüphe varsa, soru işareti kamu makamını gölgeliyorsa, kişi koltuğunu geçici olarak bir kenara bırakıyor. Yargı karar verirken, kurumlar da toplum nezdinde yıpranmıyor.

Peki bizde durum ne?

Başbakan Ünal Üstel, bir süredir kendisine yöneltilen ağır eleştirilerden ve hakaretlerden bunaldığını dile getiriyor. Haklı olabilir. Ancak asıl soru şu: Uzun süre tutuklu kalan müsteşarıyla ilgili kamuoyu bugün ne biliyor?

İstifa mı etti?

Görevden mi alındı?

Yoksa hiçbir şey olmamış gibi mi devam ediliyor?

Bu soruların yanıtı net değil. Net olan tek şey, kamuoyunun bilgilendirilmediği.

Benzer bir durum, UBP kontenjanından seçilen ve sahte diploma taşıdığı iddia edilen milletvekili için de geçerli. Yargı süreci devam ederken, “milletvekilliğinden çekilme” kararı alıp sonucunu dışarıdan beklemek mümkün değil miydi?

Bu seçenek neden hiç gündeme gelmedi?

Geçmişte bunun örneğini gördük. Özgürgün, benzer bir süreçte farklı bir siyasi refleks göstermişti. Demek ki “olmaz” değilmiş.

Dahası, bu milletvekili hakkında ilk ciddi tepki halktan değil, Meclis’te CTP sıralarından geldi. O aşamada UBP’nin kendi içinde bir değerlendirme yapması, kamuoyunun öfkesini beklemeden bir adım atması sağlanamaz mıydı?

Yoksa bizde siyasi etik, ancak sokak ayağa kalkınca mı hatırlanıyor?

Sorun belki de tam burada düğümleniyor:

Bizde masumiyet karinesi var ama kamu sorumluluğu yok.

Koltuklar geçici, itibar kalıcı denir ama uygulamada tam tersi yaşanır.

Oysa demokrasi yalnızca sandık değil; hesap verebilme cesaretidir.

Ve bazen en güçlü savunma, bir adım geri çekilmeyi bilmektir.