Bile Bile Lades Olmak
Ortaya çıkan tablo, aslında uzun süredir biriken bir çelişkinin dışa vurumundan ibaret. Bir yanda yolsuzluk iddialarıyla güven kaybetmiş bir iktidar, diğer yanda bu tabloya karşı sert söylemler geliştiren ancak pratiğe gelince geri adım atan bir muhalefet… Ortaya çıkan manzara, ne yazık ki bir mücadele görüntüsünden çok uzak.
Siyasette tutarlılık, en az cesaret kadar belirleyicidir. Dün “hükümet gidene kadar” diyerek kararlılık mesajı verenlerin, bugün süreci “askıya alma” noktasına gelmesi; yalnızca bir taktik değişikliği olarak açıklanamaz. Bu durum, toplumda oluşan güven duygusunu zedeleyen, mücadele inancını aşındıran bir geri çekiliştir. Çünkü halkın beklentisi, söylem ile eylem arasındaki mesafenin kapanmasıdır; açılması değil.
Sendikaların ortaya koyduğu son tutum da bu çerçevede sorgulanmalıdır. Toplumsal muhalefetin en önemli dinamiklerinden biri olması gereken yapılar, eğer kararsızlık üretir hale gelirse, bu yalnızca kendi etkilerini zayıflatmakla kalmaz, aynı zamanda iktidarın alanını da genişletir. Mücadele, inişli çıkışlı olabilir; ancak yönünü kaybettiği anda anlamını da kaybeder.
Burada asıl dikkat çekici olan ise ana muhalefetin sessizliğidir. Sürece yön vermesi, toplumsal tepkiyi örgütlemesi beklenen aktörlerin ortada görünmemesi, siyasetin doğasına aykırı bir boşluk yaratmaktadır. Bu boşluk, kaçınılmaz olarak iktidarın lehine işler. Çünkü siyasette ritmi belirleyen taraf, çoğu zaman kazanan olur.
Bugün gelinen noktada, “bir ileri iki geri” anlayışıyla yürütülen bir mücadelenin başarı şansı olmadığı açıktır. Kararlılık olmadan direniş, strateji olmadan muhalefet olmaz. Aksi halde ortaya çıkan şey, yalnızca zaman kaybı ve hayal kırıklığıdır.
Ve bu döngünün sonunda değişmeyen tek gerçek vardır: Kaybeden yine halk olur. Çünkü belirsizlik, en çok geniş kitleleri yorar; tutarsızlık ise en çok onların umudunu törpüler. Eğer gerçekten bir değişim isteniyorsa, önce bu tutarsızlıkla yüzleşmek ve mücadeleyi yeniden tanımlamak gerekir.
