Önce Kendi Aramızda Konuşmayı Öğrenelim

KKTC’de siyaset, bazen bir Meclis tartışması gibi değil, bir aile kavgası gibi görünüyor.
Aynı evin içinde, aynı sofrada oturup, birbirine en ağır lafları söyleyen bir aile gibi.
UBP, CTP, DP, YDP, HP…
İsimler değişiyor, ama dil pek değişmiyor.
Muhalefet, iktidara “beceriksiz” diyor.
İktidar, muhalefete “yıkıcı” diyor.
Biri “sen Türkiye’ye yaranmaya çalışıyorsun” diyor, diğeri “sen Rum’a göz kırpıyorsun” diyor.
Sonra da hepimiz dönüp soruyoruz: Neden bu ülkede hiçbir şey ilerlemiyor?
Belki de cevap, Meclis tutanaklarında saklıdır.
Çünkü biz, KKTC iç siyasetinde, birbirimizi rakip olarak değil, düşman olarak görmeye başladık.
Oysa rakip, seçimde yenilir.
Düşman, yok edilmeye çalışılır.
Biz, rakibimizi yok etmeye çalışırsak, ortada siyaset kalmaz. Sadece kavga kalır.
KKTC iç siyasetinin dilini ne belirliyor biliyor musunuz?
Birincisi, küçüklük belirliyor.
Burası küçük bir ülke.
Herkes herkesin akrabası, komşusu, okul arkadaşı.
Siyasetçi, Meclis’te kavga ettiği adamla akşam aynı düğünde karşılaşıyor.
Aynı kahvede oturuyor.
Bu yakınlık, bazen siyaseti yumuşatması gerekirken, tam tersine sertleştiriyor.
Çünkü mesele artık fikir meselesi değil, gurur meselesi oluyor.
“Bana bunu nasıl der?” diye başlıyor, “Ben sana göstereceğim” diye devam ediyor.
İkincisi, kimlik kavgası belirliyor.
KKTC’de siyaset, uzun zamandır sadece yol, su, elektrik, maaş meselesi değil.
Kimlik meselesi.
“Sen ne kadar Kıbrıslı Türksün?”, “Sen ne kadar Türkiyelisin?”, “Sen federasyoncu musun, iki devletçi misin?”
Bu sorular, her tartışmanın altına gizleniyor.
Bir belediye bütçesi konuşurken bile, bir anda Kıbrıs meselesine, bir anda Türkiye’yle ilişkiye geliyoruz.
O yüzden hiçbir konu, kendi boyutunda kalmıyor.
Her konu, bir varoluş kavgasına dönüşüyor.
Üçüncüsü, kısa vadeli siyaset belirliyor.
Bizde hükümetler çok hızlı değişiyor.
Koalisyonlar kuruluyor, bozuluyor.
Siyasetçi, 5 yıl sonrasını değil, 5 ay sonrasını düşünüyor.
O yüzden uzun cümle kurmak yerine, kısa ve sert slogan atmak daha kolay geliyor.
“Halkın sesiyiz” demek, halkı dinlemekten daha kolay.
“İradeye sahip çıkıyoruz” demek, iradeyi gerçekten temsil etmekten daha kolay.
Peki bu dilin, KKTC iç siyasetine etkisi ne?
En büyük etkisi, güvensizlik oluyor.
Vatandaş, siyasetçiye güvenmiyor.
Çünkü siyasetçi, dün “kardeşim” dediğine, bugün “hain” diyebiliyor.
Gençler, siyasete girmek istemiyor.
Çünkü siyasete girmek, kavganın içine girmek gibi görünüyor.
“Ben bu kavgaya girmem, ben buradan giderim” diyor.
Ve gidiyor.
Londra’ya, İstanbul’a, Avustralya’ya gidiyor.
Bir de şu var: Biz kendi aramızda anlaşamazken, dışarıya karşı güçlü olamıyoruz.
Ankara’ya gittiğimizde, Lefkoşa’da birbirimize söylediğimiz laflar önümüze çıkıyor.
Rum tarafı, bizim iç kavgamızı izleyip, “Bakın, bunlar kendi aralarında bile anlaşamıyor” diyor.
Biz, kendi dilimizle, kendi elimizi zayıflatıyoruz.
Oysa KKTC iç siyaseti, böyle olmak zorunda değil.
Nasıl olmalı?
Bence önce, Meclis’te “rakip” diline dönmeliyiz.
UBP’li de bu ülkenin insanı, CTP’li de bu ülkenin insanı.
Biri “Türkiye ile yakın olalım” diyorsa, bu onu hain yapmaz.
Diğeri “Kıbrıslı kimliğimizi koruyalım” diyorsa, bu onu bölücü yapmaz.
İkisi de, bu ada için bir şeyler yapmaya çalışıyor.
Farklı yoldan.
Farklı öncelikle.
Ama aynı adada.
İkincisi, “sorun” diline dönmeliyiz.
Bizim halkımızın derdi, siyasetçinin kavgası değil.
Halkın derdi, kirası, çocuğunun okulu, hastanede beklediği randevu, elektrik faturası.
Bir siyasetçi, Meclis’te 1 saat kavga edip, 1 dakika bile halkın sorununu konuşmuyorsa, o siyaset dilini yanlış kullanıyor demektir.
Ben inanıyorum ki, KKTC’nin en büyük sorunu, Kıbrıs sorunu değil.
KKTC’nin en büyük sorunu, kendi içimizde konuşmayı unutmuş olmamız.

Biz, önce kendi aramızda, sakin, saygılı, birbirini dinleyen bir dil kurabilirsek, gerisi gelir.
Kapı da açılır, ekonomi de düzelir, dışarıya karşı duruşumuz da güçlenir.
Çünkü bir ülke, önce kendi içinde barışırsa, dışarıda da barışabilir.
Önce kendi aramızda konuşmayı öğrenelim.
Gerisi, zaten kendiliğinden gelecek.