Kapı Açmanın Ötesinde…

Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri’nin Kıbrıs Kişisel Temsilcisi Maria Angela Holguin’in sözleri aslında yıllardır içinde bulunduğumuz çıkmazın belki de en çarpıcı özeti…

“Belki bir gün liderler bu boşluğu kapatacak, sürece anlamlı biçimde katılacak, çözülmemiş meseleleri sonuçlandıracak ve mevcut bir arada yaşama modelini ve Kıbrıs’taki derin bölünmüşlüğü dönüştürecek uzun vadeli bir strateji benimseyecek.”

Dikkat çekici olan, bu cümlenin içindeki iki kelime: Belki bir gün!

Peki, o gün ne zaman gelecek?

Kıbrıs sorunu kaç kuşağın ömrünü tüketti, kaç müzakere süreci başladı ve yarım kaldı, kaç lider değişti, kaç kez umutlandık ve kaç kez hayal kırıklığına uğradık? Yıllardır aynı masanın etrafında dönüp duruyoruz. Sözcükler değişiyor, açıklamalar yenileniyor, diplomatik temaslar sürüyor ama adanın kaderini değiştirecek irade bir türlü ortaya konulamıyor.

Artık kendimize şu soruyu sormanın zamanı gelmedi mi?

Kıbrıs sorununun çözümü gerçekten bu kadar mı imkânsız, yoksa çözümün gerektirdiği siyasi cesaret ve kararlılık mı eksik?

Elbette bu sorunun yanıtı yalnızca Kıbrıslı Türk lider Tufan Erhürman’dan beklenemez. Aynı şekilde Kıbrıslı Rum lider Nikos Hristodulidis’in de tek başına bu sorunu çözmesi mümkün değildir. Bu mesele, iki toplumun geleceğini ilgilendiren, aynı zamanda Türkiye’nin, Yunanistan’ın dahi İngiltere’nin ve uluslararası aktörlerin sorumluluk taşıdığı çok boyutlu bir meseledir.

Ancak bu gerçek, liderlerin kendi sorumluluklarından kaçmaları için bir gerekçe olamaz.

Tufan Erhürman da Hristodulidis de artık birbirlerinin açıklamalarına yanıt yetiştirmekten öteye geçmek zorundadır. Kamuoyuna dönük mesajlar, diplomatik nezaket cümleleri ve karşılıklı suçlamalar bir yere kadar… Önemli olan, masaya hangi iradeyle oturdukları ve hangi ortak gelecek için siyasi risk alabilecekleridir.

Kıbrıslı Türklerin eşit siyasi hakları, kurucu ortaklık statüsü ve adanın geleceğinde söz sahibi olma iradesi tartışma dışı bırakılarak bir çözümün inşa edilemeyeceği açıktır. Aynı şekilde Kıbrıslı Rumların güvenlik, siyasi eşitlik ve gelecek kaygıları da görmezden gelinerek kalıcı bir uzlaşmaya ulaşılması mümkün değildir.

Çözüm, bir tarafın diğerine teslim olması değildir. Çözüm, iki toplumun da kendisini güvende, eşit ve geleceğin ortağı olarak hissedebileceği bir siyasi düzen kurabilmektir.

Fakat burada çok önemli bir gerçek daha var: Mevcut statükonun kendiliğinden değişmesini bekleyerek zaman kazanamayız. Çünkü zaman geçtikçe bölünmüşlük derinleşiyor, toplumlar birbirinden uzaklaşıyor, yeni kuşaklar ortak bir gelecek fikrinden giderek kopuyor.

Holguin’in “Belki bir gün” sözüne takılıp kalmak yerine, o günü bugüne taşıyacak siyasi iradeyi sorgulamalıyız.

Çünkü Kıbrıs’ta artık yeni bir müzakere takviminden çok daha fazlasına ihtiyaç var. İhtiyacımız olan şey, samimiyet, cesaret, karşılıklı saygı ve sonuç almaya yönelik gerçek bir stratejidir.

Yıllardır çözüm bekleyen bir adada, gelecek nesillere de aynı belirsizliği miras bırakmaya hakkımız yok.

Belki bir gün değil Sayın Holguin… Neden bugün olmasın?

Kıbrıs halkları artık yeni bir hayal kırıklığını değil, gerçek bir gelecek umudunu hak ediyor.