Kapı istersiniz ha… Alın size kapı… Hem de iki tane birden…
İlk görüşmelerini geçen yıl, 20 Kasım’da yapmışlardı…
Erhürman, “dört maddelik” metodoloji dediği “önşartları” masaya koymuştu…
Üstünden de 10 maddelik öneriler sunmuştu…
Sonra büyük umutlarla Holguin geldi buralara…
11 Aralık’ta “üçlü” yaptılar…
Yeni yıla girdikten sonra, 28 Ocak’ta bir “üçlü” daha…
24 Şubat’ta iki lider “doğrudan” görüştü…
6 Nisan’da BM himayesinde bir görüşme daha…
Haziran 26’da Holguin bir hafta burada kaldı…
İki defa da bu süreçte görüştüler…
26 Ağustos’da; daha çok görüşelim dediler…
“Haftada bir” buluşmaya karar verdiler…
9 Eylül’de, 17 Eylül’de, 13 Ekim’de, 20 Ekim’de, 27 Ekim’de buluştular…
Sayabildiklerim en az 14 kez görüştüklerini gösteriyor…
Onlar görüşmeye doymadılar, ama her iki toplumdan da “mızmız”lanmalar her geçen gün arttı…
“İki kapı bile açamayanlar, Kıbrıs sorununu nasıl çözecek?” biçimindeki sızlanmalara Erhürman da katıldı…
Gerçekten de “kapı”lar konusu giderek can sıkıcı bir “sidik yarışı”na dönüşmüştü.
Birisi Haspolat diyor, öteki Erenköy’de direniyor…
Ertesi hafta birisi “transit yol” istiyor, diğeri reddediyor…
Başlıyorlar yolları ölçüp biçip tartışmaya…
3.1 kilometre miydi, yoksa 1.7 kilometre mi?
O kadar ki; birisi bir “kapı”ya “bu iki tanedir” derken, öteki iki karşılıklı kapıyı “bir tane” sayıyor…
Bir taraf “yol güzergâhında pürüzleri giderdik” derken, öteki; pürüzleri giderilen kapıdan vazgeçip, yenisini gündeme getiriyor…
İnanın; buralarda akıllı bir bilgisayar oyunu programcısı olsa, bu “kapı”lar üzerindeki “dama” oyunundan harika bir “bilmece” tasarlayabilirdi…
Neyse… Son zamanların en heyecan verici “üçlü görüşmesi” dün gerçekleştirildi…
Heyecanı artıran başlıca unsur; BM Temsilcisi Holguin’in açıklamalarıydı…
“Bu toplantıdan iyi bir sonuç çıkmazsa” raporumu yazar, çekip giderim diyordu…
Hatta “yeni bir Temsilci atanır mı, atanmaz mı onu da bilmiyorum,” diyerek son bir “hissa” için liderleri “yüreklendirmeye” çalıştı ama bunun da ne kadar işe yaradığı belli değil…
Holguin; eğer dünkü görüşmeden “mutlu” olsaydı, herhalde BM açıklamasını büyük bir keyifle kendisi okuyacaktı…
Oysa, arkada durmayı ve açıklamayı başka bir BM görevlisine yaptırmayı tercih etti.
Tabii; dünkü görüşme, çok uzun sürünce “belki bu defa farklı bir sonuç çıkar” beklentisi yükseldi…
Üstelik; bu yükselmeye Erhürman da benzin döktü…
Sabah sabah “Süreçle ilgili dinamikleri tamamen değiştirecek köprü kurucu bir önerimiz var” dedi.
Hristodulidis ile Erhürman’ın en iyi yaptıkları iş; hiç kuşkusuz birbirlerine öneri sunmak oldu bu süreçte…
Bizimki daha işin başında 10 tane ile müthiş bir “skor” yapmıştı…
Hristodulidis 19 tane ile sayısal bağlamda öne geçti…
Aradakileri saymıyorum… Erhürman’ın “ani” ve ayaküstü retleri de var…
Tabii; dün görüşmeden sonra, Erhürman’ın sabahki “önerisini” açıklamasını bekliyorduk ama “gizemli” biçimde bunu “Genel Sekreter”le yapılacak “üçlü”ye bıraktığını söyledi.
Dünkü 3 saatlik görüşmenin sonunda iki “kapı”nın açılacağını ilan etmeleri aslında “dağ fare doğurdu” bile denilemeyecek bir sonuçtu.
Sanki dağ fare değil de sinek doğurmuştu…
Açılacak her iki kapı da; önemsiz ve “geçişlerdeki” tıkanıklığa bir yararı olmayacak kapılar…
Lefkoşa Belediye Başkanı Mehmet Harmancı, bu konuda çok öfkeli bir çıkış yaptı. “Büyük bir hayal kırıklığı” yaşadığı belliydi.
“İki liderin, insanların saatlerce kuyrukta bekleyerek zaman kaybettiği, ekonomik ve sosyal hayatın zorlaştığı bir ortamda daha cesur ve kalıcı adımlar atması beklenirdi” dedi.
Dünkü “üçlü” görüşmede uzlaşmaya varılan başka “küçücük” şeycikler de var tabii…
Kimisine göre bu görüşmede varılan sonuçlar “tatminkâr” olabilir…
Nitekim; “kanaatkâr” bir yaklaşımla “buna da razıyız” diyen sesler de var…
Ama; bunca görüşmenin ardından, üretilen sonuç gösteriyor ki bu iki lider hep konuşacaklar ama “iş” yapma konusunda aynı frekansı tutturmakta aciz kalacaklar…
Hristodulidis “güven artırıcı önlem”lerle adeta dalga geçiyor… İşin “esasına” girmeye can atıyormuş gibi davranarak süreci “idare ediyor…”
Ama bizim; oldukça büyük bir sorunumuz daha var…
Burada oluşturulan her bir önerinin ya da politikanın her bir “satır”ı bile, Türkiye ile “istişare” edildiği halde; Ankara burada “gölgesini” hissettirmekten büyük keyif alıyor.
Erhürman “üçlü” görüşmeye giderken, buraya gelen TC Dışişleri Bakanı, dönüşünde “En iyi çözüm yan yana iki devlet” diyerek dinamiti koyveriyor…
Hatta; BM’nin gözetiminde “üçlü” görüşme sürerken, TC Cumhurbaşkanı Erdoğan seyahat dönüşü “havada” tüm dünyayı “KKTC’yi tanımaya” çağırıyor.
Erhürman da, bu “amansız çelişkileri” yumuşatmak için binbir dereden su getirmek zorunda kalıyor…
Gerçekten; yaşamı “federal çözüm” için mücadele içinde geçen bir siyasetçinin başına gelebilecek en kötü şey bu…
