Tahrik Siyasetine Dikkat

Siyasetin temel amacı topluma hizmet etmek, sorunlara çözüm üretmek, ülkeyi daha iyi bir noktaya taşımaktır. Ancak ne yazık ki bazı siyasetçiler, bu asli görevlerini yerine getirmek yerine gündemde kalmayı birincil öncelik haline getiriyor. Gerçek bir vizyon ya da topluma dair sahici bir vaadi olmayanlar, dikkatleri üzerlerine çekebilmek için başka yöntemlere başvuruyor: Provokasyon.

Kendinde tilki kurnazlığı gören, ancak gerçek anlamda üretmekten uzak olan bu tip siyasetçiler, özellikle kendi seçmen kitlesine şirin görünmek ve sadakati pekiştirmek adına kurgusal düşmanlar yaratır. Bunun için çoğunlukla toplumu kutuplaştıracak, belli kesimleri tahrik edecek açıklamalar yapmaktan çekinmezler. Ne söyleyeceklerini çok iyi bilirler: Kimi, nasıl sinirlendireceklerini, hangi kelimenin nereden patlayacağını hesaplarlar. Çünkü asıl amaçları tartışma başlatmak değil, tartışmanın merkezine kendilerini yerleştirmektir.

Sonra ne mi olur?

Bekledikleri gibi bir kesim bu laflara tepki gösterir, hatta belki hakarete varan sözler söylenir. İşte o an, bu siyasetçi ellerini ovuşturarak beklediği anın geldiğini bilir. Artık mağdur kartı oynanabilir. Kendisini eleştirenleri “halkın değerlerine saldırmakla” suçlar, destekçilerine “Bakın, bizi istemiyorlar” mesajı verir. Üretkenlik yerine duygusal manipülasyonla siyaset yapar. Bir nevi kurban rolüyle sahte bir kahramanlık yaratır.

Bu oyunun bozulmasının tek yolu, bu tür taktikleri ciddiye almamaktır. Tepki verdikçe büyürler, sessiz kaldıkça küçülürler. Çünkü onları var eden şey sizin öfkenizdir. Bu yüzden suskunluk bazen en etkili tepkidir. Unutmayın, bazı laflar cevap verilmediğinde daha çok yankılanır; çünkü içinin boş olduğu daha iyi anlaşılır.

Toplum olarak artık bu kurnazlıkları tanıyoruz. Gerçekle oyunu, samimiyetle gösteriyi ayırt edebiliyoruz. O yüzden bu tahrik siyasetine karşı en etkili duruş, ciddiye almamak olabilir. Çünkü bazen sessizlik, en gür sestir.