Dokunulmazlık Ahlakı Kurtarır mı?

Siyasetin algıyla yapıldığı söylenir. Oysa bu topraklarda asıl mesele algı değil, ahlak ve vicdandır. Çünkü algı bir yere kadar taşır; vicdan ise er ya da geç hesabını sorar.

Polis ve Başsavcılığın “suç unsuru vardır” dediği bir dosya ortadayken, dokunulmazlık zırhının arkasına saklanıp kendini temize çıkmış gibi sunmak, hukukun ruhuna da siyasetin ahlakına da aykırıdır. Hukuk, suçtan kaçmanın değil, hesap vermenin zemini olmalıdır.

UBP milletvekili Emrah Yeşilırmak hakkında kamuoyuna yansıyan sahte diploma iddiası, yalnızca bireysel bir mesele değildir. Eğer bu iddia doğruysa, o zaman sadece bir belge değil; bir koltuk, bir unvan ve halkın vergileriyle ödenen maaş da tartışmalı hâle gelir. Çünkü sahte bir diplomayla seçilmiş olmak, temsil yetkisinin meşruiyetini doğrudan sorgulatır.

Halk geçim derdiyle boğuşurken; kirayı, faturayı, mutfak masrafını düşünürken, hakkında ciddi iddialar bulunan bir siyasetçinin hukuku kalkan yapıp Avrupa’da “temsil” görevine gitmesi, toplumun adalet duygusunu zedelemekten başka bir işe yaramaz. Temsil, sadece resmî sıfatla değil, ahlaki meşruiyetle yapılır.

Burada mesele yargının nihai kararından önce kimsenin suçlu ilan edilmesi değildir. Mesele, yargıdan kaçmanın “hukukun üstünlüğü” gibi sunulmasıdır. Dokunulmazlık, masumiyetin kanıtı değildir; sadece yargılamayı erteleyen bir prosedürdür. Vicdanlar ise erteleme kabul etmez.

Bu halk saf değil. Algıyla kandırılmayı da yutmuyor. “Mahkeme kararı yok” cümlesi, siyasi sorumluluğun yerini tutmaz. Siyaset, yalnızca yasal boşluklardan faydalanma sanatı değildir; etik duruş gerektirir.

“Bu kadarı da olmaz” diye yakınmıyorum. Çünkü biliyorum ki bu ülkede siyaset, çoğu zaman yüzsüzlüğün sınırlarını zorlar. Birkaç istisna dışında, hiçbir şey umurlarında değildir. Ama şunu da biliyorum: Bugün mahkemede sorulmayan hesap, yarın halkın vicdanında sorulur. Ve vicdanın verdiği kararlar, bazen mahkeme kararlarından çok daha ağırdır.