Grev Kimin İçin..? Kime Karşı..?

Sendikal hak arayışında grev, en etkili silahtır. Bunu kimse inkar edemez.
Hakkını alamayan çalışanın elinde başka ne var ki…?
Masada dinlenmiyorsa, kapılar kapanmışsa, elbette sesini yükseltecek. Grev bu yüzden vardır. Ve bu yüzden de kutsaldır.
Ama her silah gibi, grevin de bir namlusu vardır. Ve o namlunun ucunda kimin durduğuna bakmak zorundayız.
Soralım o zaman: Greve çıkarken, bu eylemin kimi mağdur edeceğini düşünen var mı?
Sevgi Evi’nde Grev Var, Peki Ya Çocuklar..?
Son örnek önümüzde duruyor.
Kamu İşçileri Sendikası (Kamu-İş), Haspolat Tangül Ünal Çağıner Sevgi Evi’nde çalışanlar arasında ayrımcılık yapıldığı ve mevcut vardiya düzenine aykırı uygulamalara gidildiği gerekçesiyle tam gün greve gitti.
Sendika, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı’na mevcut vardiya sistemine dönülmesi için mesai bitimine kadar süre verdi. Aksi halde greve devam edeceğini açıkladı.
Gerekçe haklı olabilir. Vardiya adaletsizliği de, ayrımcılık iddiası da ciddiye alınmalıdır. Bunları tartışmıyorum.
Ama bir dakika durup şunu soralım: Grev yapılan yer neresi..?
Burası bir fabrika değil, bir depo değil, bir ofis değil.
Burası Sevgi Evi. Devlet korumasındaki çocukların kaldığı bir yuva.
Orada anne babasından ayrı, devlete emanet edilmiş çocuklar var. Onların yemeği, bakımı, güvenliği, gece uykusu, sabah okula gidişi… Hepsi oradaki personelin elinde.
Şimdi soruyorum: Grev yapılırken o çocuklar ne olacak..?
Onların bakımı aksarsa, psikolojisi bozulursa, kendini bir kez daha terk edilmiş hissederse bunun hesabını kim verecek..?
Sendika bakanlıkla kavga edebilir. Bakanlık da sendikayla kavga edebilir. Ama kavganın ortasında kalan çocuk olmamalı.
Hak ararken, hakkı en çok korunması gerekeni mağdur etmek, hangi sendikal anlayışa sığar..?
Eğitimde de Aynı Soru
Aynı durum eğitimde de yaşanıyor. Okullarda tam gün eğitim için şartların yeterli olmadığı gerekçesiyle sürekli greve gidiliyor.
Gerekçe anlaşılır. Öğretmenin de, okulun da şartları iyileşsin. Kim buna karşı çıkabilir..?
Ama bir de madalyonun öbür yüzü var: Öğrencinin ders kaybı ne olacak..?
Her grevde bir gün, iki gün, bir hafta ders kayboluyor. Sınava hazırlanan çocuk, okula alışmaya çalışan küçük öğrenci, özel eğitime ihtiyaç duyan çocuk… Onların kaybını kim telafi edecek..?
Grevi yapan öğretmen ertesi gün okuluna dönüyor. Ama öğrencinin kaybettiği o ders, o konu, o motivasyon geri gelmiyor.
Hak ararken, eğitimin asıl öznesi olan öğrenciyi unutmak, sendikacılığın neresine sığıyor..?
Avrupa’da Böyle mi Oluyor..?
Şimdi dönüp Avrupa’ya bakalım. Orada sendikalar greve gitmiyor mu..? Gidiyor elbette.
Ama bir fark var: Orada grev, ilk silah değil, son çare.
Özellikle eğitim ve sağlık gibi hayati alanlarda, grev yapılırken “asgari hizmet” zorunluluğu var. Okul tamamen kapanmıyor, hastane tamamen durmuyor, bakımevi sahipsiz kalmıyor.
Almanya’da, Fransa’da, İskandinav ülkelerinde öğretmenler grev yaparken bile sınavlar, özel gereksinimli öğrencilerin eğitimi, çocukların güvenliği garanti altına alınıyor. Sendika, grevden önce kamuoyuna “Biz mağdur etmeyeceğiz, mağduriyeti gidereceğiz” diye açıklama yapıyor.
Yani Avrupa’da sendika, “Ben haklıyım, gerisi önemli değil” demiyor. “Ben haklıyım ama hak ararken başkasının hakkını çiğnemeyeceğim” diyor.
Bizde ise bazen tam tersi oluyor. Grev ne kadar çok kişiyi mağdur ederse, o kadar etkili sanılıyor. Oysa mağduriyet arttıkça, sendikanın haklılığı değil, kamuoyundaki desteği eriyor.
Asıl Soru Şu
Kimse sendikalara “Hak aramayın” demiyor. Diyemez de.
Ama herkesin şu soruyu sorması gerekiyor:
Hak ararken, kimin hakkını çiğniyoruz..?
Sevgi Evi’ndeki çocuğun huzurlu bir gece uykusu hakkı, bir vardiya kavgasından daha az mı önemli..?
Öğrencinin eğitim hakkı, bir sendikal talepten daha mı değersiz..?
Eğer grev, en savunmasız olanı vuruyorsa, o grev artık hak arayışı değil, haksızlık üretmeye başlar.
Sendikalar güçlü olmalı. Ama güç, masumları ezerek değil, onları da koruyarak gösterilir.
Gerçek sendikacılık, kendi üyesinin hakkını savunurken, başkasının hakkını da gözetmektir.
Aksi halde, “Biz hak arıyoruz” diyenler, bir gün farkında olmadan, en büyük haksızlığın tarafı haline gelirler.



