Maraş Bir Kere Giderse Geri Gelmez…

KKTC’nin 42’inci kuruluş yıldönümünü kutlayacağımız güne uyandık ve bir de baktık ki Rum Yönetimi Başkanı Hrisostudilis artık varlığı tartışılır olamaya başlanan meşhur 19 maddelik önerilerini açıklamış.
Daha doğrusu basına sızdırmış.
Bir anda yine 19 maddelik paket konuşulur oldu Duyan herkes önce “iyi bir şey mi?” diye sordu. Gayet normal. Çünkü hepimiz artık bu adada gerginlik değil, biraz nefes almak istiyoruz.
Kapılar açılsın, gençler buluşsun, ticaret rahatlasın, hayat kolaylaşsın. Kim buna hayır der ki?
O nedenle de paketi aldık ve baktık.
Değişik konular var ama benim dikkatimi en fazla çeken bir madde oldu.
Gelin paketin içindeki 4. maddeye birlikte, sakince bakalım. Çünkü diğer maddeler günlük hayatı ilgilendiriyor, 4. madde ise hepimizin geleceğini.
4. madde diyor ki: Mağusa Limanı AB gözetiminde açılsın, karşılığında Maraş iade edilsin.
Kulağa bir değiş tokuş gibi geliyor. Bir ver, bir al. Ama bu değiş tokuş adil değil. Çünkü iki taraf aynı değil.
Mağusa Limanı’nı düşünelim.
Limana AB gözetimi geldi diyelim, liman açıldı. Bir süre sonra bir siyasi anlaşmazlık oldu ve o karar iptal edildi. O zaman ne olacak?
Liman yeniden eskisi gibi bizim özgür limanımız olmaz. Maalesef liman yeniden kapalı bir liman olur. Yani yine ambargoya, yine kısıtlamalara döneriz. Yani liman konusu geçici bir kazanım olur, yarın elimizden alınabilir.
Şimdi Maraş’ı düşünelim.
Maraş verilirse ne olur? Limanda geri adım atılırsa, biz de “vazgeçtik, geri alalım” diyebilir miyiz?
Diyemeyiz. Çünkü Maraş bir kere elimizden çıkarsa, bir daha geri gelmez. Toprak bir kere giderse, geri dönüşü çok zor olur, hatta hiç olmaz.
İşte tam da bu yüzden bu maddeye dikkatli bakmamız lazım.
Bir tarafta yarın kapanabilecek bir liman var.
Diğer tarafta bir daha geri gelmeyecek bir toprak var.
Bunları aynı pakete koymak doğru mu? Bence değil. Çünkü biri günlük bir kolaylık, diğeri geleceğimiz.
Ben burada kimseye “çözüm istemeyelim” demiyorum. Tam tersine, hepimiz bunu istiyoruz. Hepimiz çocuklarımızın bu adada daha rahat yaşamasını istiyoruz.
Ama çözüm, tek tarafın sürekli fedakarlık yapmasıyla olmaz. Çözüm, adil olursa kalıcı olur.
Mağusa Limanı açılsın, tabii ki açılsın. Kimse kapalı liman istemiyor. Ama liman açılırken, karşılığında Maraş’ı vermemiz gerekmez. Liman ayrı konuşulsun, Maraş ayrı kalsın.
Maraş sadece bir sahil kasabası değil. Maraş, bu adada Kıbrıs Türk’ünün de bir iradesi olduğunu gösteren bir sembol. 2020’de Maraş’ın kısmen açılması, “biz de varız, biz de karar verebiliriz” demekti. O iradeyi geri almak, sadece bir kapıyı kapatmak değil, o sesi kısmak olur.
O yüzden gelin bu konuyu “sağcı solcu”, “ocu bucu” diye ayırmadan konuşalım. Bu konu parti meselesi değil, ada meselesi değil, hepimizin ortak meselesi.
Liman açılır, sonra kapanır. Buna üzülürüz ama hayat devam eder.
Ama Maraş verilirse, bir daha geri gelmez. Bunun geri dönüşü olmaz.
Hepimizin istediği şey aynı: Bu adada onurlu, güvenli ve kalıcı bir hayat. Bunun yolu da geçici heveslerle kalıcı değerlerimizi takas etmekten geçmiyor.
Gelin barışı konuşalım, ama barış konuşurken geleceğimizi de koruyalım.