Yerel Seçimde Aday, Genel Seçimde Parti…

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti siyaseti, önümüzdeki dönemde hem yerel hem de genel seçimlerin gölgesinde yeni bir siyasi hareketliliğe hazırlanıyor. Ancak bu iki seçim türünü birbirinden ayıran çok önemli bir gerçek var: Yerel seçimlerde adayın kişiliği, toplumsal karşılığı, güvenilirliği ve ortaya koyduğu vizyon ön plana çıkarken, genel seçimlerde seçmenin tercihini daha çok siyasi partilerin kimliği, programı, ideolojisi ve ülkeye dair ortaya koydukları gelecek perspektifi belirleyecek.
Aslında tam da bu noktada siyasetin alışılmış dengelerini yeniden düşünmek gerekiyor.
Yerel seçimlerde seçmen, çoğu zaman parti aidiyetinin ötesine geçerek kendi yaşadığı kentin sorunlarını bilen, çözüm üretebileceğine inandığı, ulaşılabilir ve güven duyduğu adaya yöneliyor. Çünkü belediyecilik, yalnızca siyasi kimlikle yürütülebilecek bir görev değildir. Şehrin altyapısını, ulaşımını, çevresini, sosyal yaşamını ve ekonomik ihtiyaçlarını bilen; halkla doğrudan temas kurabilen bir anlayış gerektirir.
Genel seçimlerde ise tablo biraz daha farklı. Burada mesele yalnızca kimin milletvekili olacağı değil, ülkenin hangi siyasi anlayışla yönetileceğidir. Ekonomi, hukuk, demokrasi, kamu yönetimi, sosyal adalet ve Kıbrıs sorunu gibi temel başlıklarda hangi partinin ne söylediği ve daha önemlisi ne yapabileceği sorgulanacaktır.
İşte bu noktada Kuzey Kıbrıs siyasetinde alternatif arayışlarının önem kazandığını görüyoruz.
Uzun süredir mevcut siyasi yapıdan memnun olmayan, ancak kendisini geleneksel siyasi partilerden herhangi birine yakın hissetmeyen bir seçmen kitlesi var. Bu seçmen artık yalnızca iktidarın değişmesini değil, siyasetin yapılış biçiminin de değişmesini istiyor.
Tam da bu arayış içerisinde Toplumcu Demokrasi Partisi (TDP), Halkın Partisi (HP) ve Bağımsızlık Yolu farklı siyasi çizgileri ve yaklaşımlarıyla yeniden değerlendirilmesi gereken aktörler olarak karşımıza çıkabilir.
Elbette bu üç siyasi hareketin toplumsal meseleler, ekonomi ve Kıbrıs sorunu konusundaki yaklaşımları birbirinden farklıdır. Dolayısıyla bunları aynı siyasi çizginin temsilcileri olarak görmek doğru olmaz. Ancak ortak bir zeminde buluşabilecekleri önemli bir nokta vardır: Mevcut siyasi düzenin dışında veya karşısında bir alternatif arayan seçmene seslenebilme potansiyelleri.
Fakat burada önemli bir ayrıntının altını çizmek gerekiyor. Alternatif olmak, yalnızca mevcut siyasi partileri eleştirmekle mümkün değildir. Alternatif olmak; kadro, program, vizyon ve kararlılık gerektirir. Seçmenin karşısına çıkıp ülkenin sorunlarını sıralamak yetmez. O sorunların nasıl çözüleceğini de anlatmak gerekir.
Bugün toplumun beklentisi çok açık: Daha temiz bir siyaset, daha şeffaf bir yönetim, liyakatin esas alındığı bir kamu düzeni ve geleceğe güvenle bakabileceği bir ülke.
Kısacası önümüzdeki seçimler yalnızca belediye başkanlarının veya milletvekillerinin belirleneceği bir yarış olmayacaktır. Aynı zamanda toplumun mevcut siyasi anlayışa yönelik memnuniyetinin ya da tepkisinin de sandığa yansıması olacaktır.
Ve unutulmamalıdır ki seçmen artık kendisine sunulan seçeneklerle yetinmek istemiyor. Gerçek bir alternatif görmek, inanmak ve güvenmek istiyor.
Siyasetin en büyük yanılgısı da tam burada başlıyor: Toplumun değişim isteğini küçümsemek.
Çünkü bazen seçimleri kazananlar, en güçlü görünenler değil; toplumun değişen beklentilerini en doğru okuyabilenlerdir.


