Bir Gerçek Vardır

Bazen bir fotoğraf, yıllardır yazılan raporlardan, yapılan açıklamalardan ve sürdürülen diplomatik tartışmalardan çok daha fazlasını anlatır.

Antalya’da düzenlenen Birleşmiş Milletler İklim Zirvesi’nde çekilen aile fotoğrafı da Kıbrıs sorununun uluslararası alandaki mevcut fotoğrafını bir kez daha gözler önüne serdi.

Kıbrıs Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı Nikos Hristodulidis, Türkiye Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan tarafından karşılanmamış olsa da Türkiye’nin ev sahipliğinde gerçekleşen zirvede yer aldı, aile fotoğrafına girdi ve konuşmasını yaptı.

Üstelik Türkiye’den dünyaya, Kıbrıs Cumhuriyeti’nin bağımsız bir devlet olduğu mesajını verdi.

Peki, bu fotoğrafta Kıbrıslı Türkler neredeydi?

Kıbrıslı Türk lider Tufan Erhürman ve Kıbrıslı Türk siyasiler, uluslararası diplomasinin bu önemli görüntüsünde ön planda değildi. KKTC’nin varlığı ise zirvenin diplomatik tablosunda kendisine yer bulamadı.

İşte üzerinde düşünmemiz gereken asıl mesele budur.

Hristodulidis’in Antalya’ya doğrudan uçuş yapamaması, Yunanistan üzerinden Türkiye’ye gelmesi bile Kıbrıs sorununun yalnızca iki toplum arasındaki bir anlaşmazlıktan ibaret olmadığını göstermeye yeter. Türkiye, Yunanistan, Avrupa Birliği ve uluslararası toplumun doğrudan ya da dolaylı biçimde taraf olduğu çok katmanlı bir siyasi gerçeklikle karşı karşıyayız.

Bir başka ifadeyle Kıbrıs sorunu, yalnızca Lefkoşa’da yürütülen görüşmelerle okunabilecek bir mesele değildir.

Peki, bütün bunlar bize ne anlatıyor?

Öncelikle şunu kabul etmek zorundayız: Dünyanın Kıbrıs meselesine bakış açısı ile bizim kendi içimizde oluşturduğumuz siyasi söylem her zaman örtüşmüyor.

Kıbrıs Cumhuriyeti uluslararası alanda tanınan devlet konumundadır. Bu gerçeği görmezden gelmek, Kıbrıslı Türklerin haklarını ortadan kaldırmadığı gibi, bizi uluslararası siyasetin gerçeklerinden de uzaklaştırıyor.

Asıl mücadelemiz, Kıbrıslı Türklerin bu devletin kurucu ortağı ve eşit siyasi öznesi olarak sahip olduğu hakların yeniden etkin biçimde hayata geçirilmesi olmalıdır.

Çünkü eşitlik, yalnızca masada söylenen bir kelime değildir. Eşitlik; temsil edilmek, karar mekanizmalarında yer almak, uluslararası toplum tarafından muhatap alınmak ve kendi geleceği üzerinde söz sahibi olmaktır.

Yıllardır eşit egemenlikten söz ediyoruz. Peki, eşit egemenlik iddiamızın uluslararası alanda karşılık bulması için nasıl bir diplomatik strateji izliyoruz? Kendi siyasi söylemimizle uluslararası gerçeklik arasındaki mesafeyi nasıl kapatacağız?

Avrupa Komisyonu’nun Kıbrıs özel temsilcisi Raffaele Fitto’nun Ankara’da Dışişleri Bakanı Hakan Fidan ile görüşecek olması da Türkiye’nin Kıbrıs meselesindeki belirleyici konumunu bir kez daha hatırlatıyor.

O hâlde mesele, kimin hangi fotoğrafa girdiğinden çok, Kıbrıslı Türklerin bundan sonra hangi fotoğrafta, hangi statüde ve hangi siyasi ağırlıkla yer alacağıdır.

Artık hamasetle gerçekleri birbirine karıştırmaktan vazgeçmeliyiz.

Dünyanın bizi nasıl gördüğünü beğenmeyebiliriz. Uluslararası sistemin adaletsiz olduğunu söyleyebilir, Kıbrıslı Türklerin yıllardır maruz kaldığı izolasyonları eleştirebiliriz. Bütün bunlarda haklı gerekçelerimiz de vardır.

Ancak bir gerçeği değiştirmek istiyorsak önce onu doğru okumak zorundayız.

Kıbrıs sorunu, yalnızca tanınma meselesi değildir; temsil, siyasi eşitlik, irade ve uluslararası meşruiyet meselesidir.

Antalya’daki o tek kare bize bir kez daha şunu gösterdi: Dünya kendi Kıbrıs fotoğrafını çoktan oluşturmuş durumda. Bizim görevimiz ise bu fotoğrafın dışında kalmamayı sağlayacak akılcı, tutarlı ve sonuç alıcı bir siyaset üretmektir.

Çünkü gerçeklerden uzaklaşarak eşitlik elde edemeyiz. Eşitliği, ancak gerçeklerle yüzleşerek ve haklarımızı kararlılıkla savunarak elde edebiliriz.