Hristodulidis, görüşme, müzakere ve çözüm yolunda Erhürman’a ayak uyduramıyor…

Hristodulidis, görüşme, müzakere ve çözüm yolunda Erhürman’a ayak uyduramıyor…

Sonunda söyleyeceğimi en başta söyleyeyim… Rum Yönetimi Başkanı Nikos Hristodulidis, görüşme, yapıcı müzakere ve kalıcı çözüm yolunda Tufan Erhürman’a ayak uyduramıyor.

Dünkü görüşmenin ardından yapılan ilk açıklamalar, bu kanaatimi güçlendirecek verileri sundu. Fazla aramalarla daha fazla bilgi edinme ihtiyacı duymadım.

Erhürman’ın, Maraş’la bağlantılı açılımı geride bırakabilecek nitelikte bir öneriyi de masaya götürdüğünü biliyorum. Bu, kamuoyuna açıklanmış ayrıntılardan ayrı, bana ulaşan bilgidir. İçeriğini paylaşmayacağım.

***

Gazetecilikte bilmek mi önemlidir, yazmak mı? Benim anlayışıma göre önce bilmek.

Çünkü sizinle paylaşılan her bilgi, yayımlama yetkisiyle birlikte verilmez. Kendi araştırmanızla ulaştığınız bilgiyi yazıp yazmamak sizin kararınızdır. Ancak biri, “Şimdilik yazılmaması daha iyi olur” diyerek konuşmuşsa, o güveni kendi tercihinizle harcayamazsınız.

Gazeteciliğin sermayesi yalnızca haber değildir. Güvendir de.

***

Bildiklerimi bu çerçevede muhafaza ederek değerlendirmemi yapıyorum.

Erhürman’ın siyaset çizgisinde çözüm, toplantılarda tekrarlanan bir temenni değildir. Kıbrıs’ta yaşayabilecek, ilgili tarafların kabul edebileceği bir düzeni mümkün kılma sorumluluğudur.

Hristodulidis’in yaklaşımında aynı kararlılığı göremiyorum.

Erhürman çözümün güçlüklerini aşmaya hazırlanırken, Hristodulidis çözümün gerektireceği siyasi paylaşımın önünde duraksıyor. Mevcut düzenin sunduğu rahatlıktan çıkmak istemiyor.

Çözüm rüyasına girse, güzel bir geleceği görmüş insanın huzuruyla mı uyanır, yoksa ter içinde mi?

Bu soruyu, siyasi tutumunun yarattığı izlenimi anlatmak için soruyorum.

***

Erhürman’ın Türkiye’yi yok sayarak siyaset üretme niyeti bulunmadığı da açıktır. Ankara’yla, Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan düzeyinden başlayan verimli iletişim, çözüm arayışına hareket alanı kazandırıyor.

Türkiye’nin garantör olarak sürecin parçası olması, bu ilişkinin önemini artırıyor.

***

Ankara’yla uyum, Kıbrıs Türk halkının iradesini silikleştirmek anlamına gelmez. Kendi irademizi ortaya koyarken çözümün ihtiyaç duyduğu verimli iletişimi sürdürebilmektir.

Niyetleri tartışırken sonuçları ölçmeyi de unutmamalıyız.

Hangi öneri ilerledi?

Hangisi bekletildi?

Hangi gerekçeyle?

Kamuoyunun bu sorulara açık yanıt istemesi, diplomasiyi zorlaştırmak değildir. Sürecin toplumdan kopmasını önler. Çünkü çözüm, liderlerin birbirine ne söylediği kadar, toplumlarına neyi anlatmaya hazır olduklarıyla da ilgilidir. Siyasi cesaret tam burada sınanır. Sorumluluk da burada başlar.

***

Dün iki yeni geçiş noktasının açılması konusunda uzlaşıldığı açıklandı.

Dağ fare mi doğurdu? Hayır.

İnsanların günlük hayatını kolaylaştıracak adımları küçümsemem. Ancak geçiş kapısı açmakla kapsamlı çözümün kapısını açmak aynı şey değildir.

Bu uzlaşmayı olumlu havayı koruyan, devamını mümkün kılan mütevazı bir ilerleme olarak görüyorum.

BM Genel Sekreteri’yle yapılacak görüşmede de bu havayı sürdürecek kararlar çıkabilir. Aralık başı beklentisini ise kesinleşmiş takvim gibi sunmamak gerekir.

***

Peki bunlar yeterli mi?

Müzakerelerle zaman geçirmek isteyenler için yeterli olabilir. Çözüm isteyenler için olamaz.

BM kanadının Erhürman’ın yaklaşımını kavradığı kanaatindeyim. Ancak diplomasi diliyle kamuoyuna açıklananlar arasında her zaman mesafe bulunur.

Yaklaşık dokuz yıldır pas tutmuş çözüm kapısının aralanması için somut irade gerekiyor.

Erhürman’da bu iradeyi görüyorum.

Rum liderliğinin yanıtlaması gereken soru ise değişmiyor: Kıbrıslı Türkleri, adanın yönetiminde, güç paylaşımında  eksiksiz siyasi eşitliğe sahip ortak olarak kabul etmeye hazır mısınız?

***

Masada geçirilen saatlerin değeri, çekilen fotoğraflarla değil, tarafları ortak geleceğe yaklaştıran kararlarla ölçülür. Halkın beklediği de tam olarak budur.

Çözümün anahtarı, bu soruya verilecek yanıttadır.