Gazeteciden Popülist Olur Mu…?

Oluyormuş, ne yazık ki…
Son günlerde bazı gazeteci dostlar, özellikle memur kesimini hedef gösteren, sanki bu ülkedeki ekonomik sıkıntının tek sorumlusu onlarmış gibi bir dil kullanıyorlar.
Bu son derece yanlış ve bir o kadar da tehlikeli bir tutumdur.
Memur bu ülkenin düşmanı değildir. Memur; öğretmeniyle, hemşiresiyle, polisiyle, dairede vatandaşa hizmet veren emekçisiyle bu devletin omurgasıdır.
Hepsi de bu ülkenin insanıdır.
Sabah 7’de kalkıp, işe giderken çocuğunun okul masrafını, ev kirasını, market masrafını hesaplayarak yaşayan insana “ekonominin yüküsün” demek, gazetecilik değildir. Popülizmdir.
Gazeteci, güçlüyü sorgular. Gazeteci, sistemi sorgular. Gazeteci, yanlış politikayı sorgular.
Gazeteci, en kolay hedefi, en sessiz kesimi, en örgütlü ama en savunmasız kesimi hedef tahtasına koymaz.
Koyarsa gazeteci olmaktan çıkar, alkış toplayan bir şovmene dönüşür.
Bunu bilerek yapıyorlarsa, bu farklı bir sorundur. Bilinçli bir yönlendirmedir. Bir kesimi diğer kesime düşman etmektir. Toplumu bölmektir.
Bilinçsizce yapıyorlarsa, bu da ayrı bir sorundur. Çünkü kalem, bilmeden de yaralar. Söylenen her söz, ekranda kurulan her cümle, bu ülkede bir ailenin sofrasına, bir memurun onuruna dokunur.
Ekonominin sorunu memur değildir.
Ekonominin sorunu; dövizdir, faizdir, hayat pahalılığıdır, dünyadaki krizdir, savaşlardır, petrol fiyatlarıdır, üretim eksikliğidir, yıllardır çözülmemiş yapısal sorunlardır.
Bu sorunları konuşmak zordur. Hesap ister, bilgi ister, emek ister.
Ama çıkıp “memur çok alıyor, memur devleti batırıyor” demek kolaydır. Beğeni alır, alkış alır, paylaşım alır. Ama ülkeye hiçbir şey kazandırmaz. Tam tersine kaybettirir.
Buradan açıkça söylüyorum:
Memuru hedef göstermek, bu ülkeye yapılmış en büyük haksızlıklardan biridir. Memur düşmanlığı üzerinden siyaset de yapılmaz, gazetecilik de yapılmaz.
Biz memurumuzu koruyacağız. Emekçiyi koruyacağız. Çalışanımızı ezdirmeyeceğiz.
Çünkü bu ülke, memuruyla, işçisiyle, esnafıyla, çiftçisiyle, işvereniyle bir bütündür. Birini düşman ilan ederek, diğerini kurtaramazsınız.
Gazetecilik, halkı birbirine düşürmek için değil, halkı bir arada tutmak için yapılır.
Popülizmle gazetecilik arasındaki fark da tam olarak budur.