DAÜ”de 67 Yaş Sınırı Genç Akademisyenlerin Önünü Kapatıyor
Doğu Akdeniz Üniversitesi’nde akademik personelin çalışma yaşına ilişkin düzenleme, üzerinde ciddi biçimde düşünülmesi gereken bazı soruları da beraberinde getiriyor.
Anlaşılan o ki DAÜ Yasası, akademisyenlerin 65 yaşına kadar tam zamanlı ve kadrolu çalışmasına imkân tanıyor. Ancak 65 yaşından sonra, ilgili bölümün talebi ve özel koşulların oluşması hâlinde bu sürenin 67 yaşına kadar uzatılabildiği ifade ediliyor. Özellikle alanında önemli bilimsel çalışmalara imza atmış, üniversiteye değer katmış akademisyenler için böyle bir istisnanın anlaşılabilir bir tarafı elbette vardır.
Hatta bilim dünyasına katkı koymuş, bilgi ve birikimiyle yeni nesillere ışık tutan insanların tecrübelerinden yararlanmak her üniversitenin arzu edeceği bir durumdur.
Ancak burada asıl sorulması gereken soru şudur: Bir üniversitenin geleceği yalnızca geçmişteki başarılarıyla mı şekillenecek, yoksa geleceğin akademisyenlerine de eşit fırsatlar tanınacak mı?
65 yaşından sonra 67 yaşına kadar kadrolu çalışma imkânı, 67 yaşından sonra ise yarı zamanlı veya dışarıdan hizmet alımı benzeri bir statüyle aynı akademisyenlerden yararlanılabilmesi söz konusuysa, bu uygulamanın akademik kadrolar ve üniversitenin bütçesi üzerindeki etkileri de tartışılmalıdır.
Elbette mesele kimsenin yaşını, tecrübesini veya akademik birikimini sorgulamak değildir. Mesele, üniversitelerde liyakatin, fırsat eşitliğinin ve kuşaklar arası adaletin nasıl korunacağıdır.
Çünkü üniversiteler yalnızca mevcut akademisyenlerin bilgi ve tecrübelerini sürdürdükleri kurumlar değildir. Aynı zamanda genç akademisyenlerin yetiştiği, kendilerini kanıtladığı, yükseldiği ve geleceğe hazırlandığı bilim yuvalarıdır.
Peki, yıllardır kadro bekleyen, akademik kariyerini ilerletmek isteyen, doktora yapmış, bilimsel çalışmalar ortaya koymuş genç akademisyenler ne olacak?
Onlar dolu bir belediye otobüsünün ayakta gitmek zorunda kalan yolcuları gibi, kendilerine yer açılmasını mı bekleyecekler?
Daha genç akademisyenler nasıl kıdem kazanacak? Nasıl seçkin akademisyenler arasına girecek? Kendilerini kanıtlama ve üniversitenin geleceğinde söz sahibi olma fırsatını nasıl bulacaklar?
Bir üniversite geçmişine saygı duymalıdır, buna hiç kimsenin itirazı olamaz. Ancak geleceğini de geçmişin gölgesinde bırakmamalıdır.
Tecrübe elbette kıymetlidir ama gençliğin önünü kapatan bir ayrıcalığa dönüşmemelidir.
DAÜ yönetiminin bu konuda kamuoyuna açık, şeffaf ve ikna edici bir değerlendirme yapması gerektiğine inanıyorum.
Çünkü mesele birkaç akademisyenin çalışma süresinden çok daha büyüktür. Mesele, Doğu Akdeniz Üniversitesi’nin nasıl bir akademik gelecek tasarladığıdır.
Unutulmamalıdır ki bir üniversitenin büyüklüğü yalnızca yetiştirdiği eski kuşakların başarılarıyla değil, yetişmesine imkân tanıdığı yeni kuşakların önünü ne kadar açtığıyla da ölçülür.
